روايت سوّم سوّمين حديث از احاديثى كه براى حجيّت استصحاب به آنها استناد شده صحيحهء ديگرى از زراره است و بر خلاف دو صحيحهء قبلى كه مضمره بودند و از اين ناحيه مختصر اشكالى مطرح و جواب داده شد . اين صحيحه مسنده است و زرارة از يكى از دو امام همام ( امام باقر يا امام صادق عليهما السلام ) نقل كرده و آن اشكال را ندارد ، اين روايت دو بخش دارد . در بخش اوّل سخن از شك ميان دوم چهار در نماز است و امام در جواب تعبيرى دارند كه حاصلش اين است كه بنا را بر چهار بگذارد و پس از سلام نماز ، دو ركعت نماز احتياط ايستاده بجاى آورد . چون اين بخش مورد استدلال نيست مرحوم آخوند نياورده ، در بخش دوّم سؤال از اين است كه اگر نمازگزار نداند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، ولى سه ركعت محرز است ( يعنى پس از اتمام سجدتين چنين شكى كرده و گرنه قبل از آن شك ميان سه و چهار به شك ميان دو و سه برمىگردد . ) و نسبت به چهارمى شك دارد كه الآن ركعت چهارم را هم بجا آورده و بايد تشهّد و سلام بگويد يا هنوز ركعت سوّم را تمام كرده و ركعت چهارم را بجا نياورده و بايد قيام كند براى ركعت چهارم . امام ( ع ) فرمود وظيفه‌اش آن است كه قيام كند و ركعت ديگرى به اين ركعات خوانده شد اضافه كند و پس از آن چيزى به گردنش نيست و خاطرش آسوده باشد . سپس امام ( ع ) شش جمله فرمودند كه به عقيدهء آخوند جملات بعدى عموما تأكيد جملهء اوّل است . 1 - و لا ينقض اليقين بالشك . 2 - و لا يدخل الشك فى اليقين . 3 - و لا يخلط احدهما بالآخر . 4 - و لكنّه ينقض الشك باليقين . 5 - و يتمّ على اليقين فيبنى عليه . 6 - و لا يعتدّ